About katalogia
Σαράντης Αντίοχος
Sarantis Antíocos
Sarantis Antiochos
Ζακύνθιος υπερόριος ...
Poeta griego de Zante en la Diáspora
Expatriate Greek poet
katalogia
* Γκραβούρες του Jacques Callot (1592 – 1635), από την περίφημη σειρά BALI DI SFESSANIA (Χοροί της Φεσένιας, πόλης της ιταλικής Ετρουρίας).Πρόκειται για ένα ανεκτίμητης αξίας ντοκουμέντο, που διασώζει με μεγάλη λεπτομέρεια τους αρχέτυπους χαρακτήρες/τύπους της Commedia dell´Arte σε σκηνές από παραστάσεις του δρόμου, και που χρονολογείται γύρω στο 1622. Ορισμένα από τα πρωτότυπα προσχέδια του Callot γι αυτές τις γκραβούρες βρίσκονται στο Μουσείο του Ερμιτάζ. Παραστάσεις της ανανεωμένης Commedia dell’ Arte δόθηκαν στη Ζάκυνθο το 1966, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Συνάντησης Μεσαιωνικού και Λαϊκού Θεάτρου, από το πανεπιστημιακό θέατρο Ca’ Foscari της Βενετίας.
* Engravings by Jacques Callot (1592 – 1635), of his famous collection BALI DI SFESSANIA (Dances of Sfessania), ca. 1622, in which we see the original stock characters of Italian Commedia dell´Arte.
View original post
katalogia
Φωτογραφίες προσφάτων έργων του σπουδαίου Ζακυνθινού ζωγράφου
Πάνου Ζουπάνου – Κοσσάρη, ο οποίος ζει από ετών στην Ισπανία, στην
περιοχή του Αλικάντε. Τα έργα αυτά εντάσσονται στην σειρά της νεώτερης
τεχνοτροπίας του καλλιτέχνη, βασικά χαρακτηριστικά της οποίας είναι η ανα-
θεωρημένη προσέγγιση της ιστορικής πρωτοπορίας, η κοινωνική κριτική,
εκφρασμένη ευτράπελα και με χιούμορ, αλλά και μια κάποια οδύνη , θα λέγαμε,
για την τραγική υπόσταση της ανθρώπινης κατάστασης, σ’ ένα κόσμο
ακατάσχετου τεχνολογικού άγχους.
View original post
“Estas obras son un homenaje, realizado por el editor, el ilustrador y el autor del texto, al libro como objeto bello, a la calidad del papel hecho a mano y de sus materiales, el entramado de la tela de las tapas y el estuche, el color y la cuidada encuadernación. Es decir, un homenaje a aquellos componentes que hacen del libro un objeto artístico”.
EL LIBRO: TEXTO, DIBUJO Y MATERIA
Primero fue la escritura; luego el libro. Primero en forma de rollo y después (el codex) con el formato que hoy usamos. Desde sus orígnes el libro ha sido un soporte creado para transmitir, a través de la escritura, un texto cuyos contenidos son de lo más diverso: poemas, narraciones, historias, estudios técnicos, manuales… Toda la cultura y el conocimiento. Pero también el libro ha sido el transmisor de otras formas de conocimiento: imágines que ilustran o no el relato que contiene. Esta asociación de texto e imagen , es casi tan antigua como la historia misma del libro y de la escritura que, también, es imagen. Hay libros sin imágenes que solo contienen un texto; los hay con texto e imágenes, también existen los que solamente tienen imágenes y los hay sin lo uno ni lo otro, como los cuadernos. Pero estos no son libros aunque tengan su apariencia.
Los libros, con independencia de su contenido, poseen una propiedad común: su condición de objeto material, visible y tangible. Por ello, llamamos libros a estos objetos independientemente de su contenido. Como objeto material, el libro ha sido el soporte de realizaciones estéticas sustentadas en las calidades del material, la textura de sus superficies, su color o sus colores, la tipografía, la ornamentación y su encuadernación. El amante de los libros los admira también por esto. Incluso cabria decir que existen coleccionistas y aficionados que lo que más admiran del libro es su encuadernación. Es decir su calidad de objeto artístico.
Manuel Alcorlo es un amante de los libros. Un pintor que cree firmemente en el valor de la ilustración, como un argumento paralelo del contenido del libro. Leer un libro con sus ilustraciones o, solamente hojear sus dibujos, provoca un impacto y una sacudida en nuestra sensibilidad. Sus ilustraciones son dibujos literarios que traducen a imagen pasajes de un relato. A la vez, introducen en el texto un argumento plástico convirtiéndolo, de alguna manera, en una ilustración explicativa de las imágenes. Alcorlo ha realizado ilustraciones para libros de una gran tirada. Pero también las ha hecho para otros que, por lo reducido del número de ejemplares, son practicamente ediciones únicas. Me refiero a las publicadas en la colección El Manantial de Papel, de Segundo Santos Ediciones de Cuenca.
Cada uno de estos libros tiene su diferencia individual, con las hojas sin la uniformidad que produce el corte a guillotina y dejando ver la textura interior de su interior en armonía con la de las tapas y del estuche. Estas obras son un homenaje realizado por el editor [Segundo Santos], el ilustrador [Manuel Allcorlo] y el autor del texto [Sarantis Antíocos], al libro como objeto bello, a la calidad del papel hecho a mano y de sus materiales, el entramado de la tela de las tapas y el estuche, el color y la cuidada encuadernación. Es decir, un homenaje a aquellos componentes que hacen del libro un objeto artístico
Victor Nieto Alcaide
de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando
* intervención en el acto de presentación de los libros de Sarantis Antíocos,
en edición de bibliofilia.
Biblioteca Nacional de España, Madrid, 17 de mayo de 2017.
Tags: Ediciones de bibliofilia, Βιβλιοφιλία, libros de Sarantis Ant'iocos, Manuel ALCORLO, Sarantis Antiochos, Victor Nieto Alcaide
Ο καλβιστής κ. Σπύρος Ν. Παππάς συνεχίζοντας, συστηματικά και αθόρυβα, το ερευνητικό του έργο, μας πρόσφερε και πάλι μια ευχάριστη έκπληξη. Σε εκτενέστατο δοκίμιό του που δημοσιεύθηκε στην έγκριτη ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, που μας έστειλε σε ηλεκτρονική μορφή , παρουσιάζει, αναλύει και σχολιάζει μια σειρά πολύτιμα στοιχεία που έφερε σε φως για την πνευματική και καλλιτεχνική κατάρτιση του Ανδρέα Κάλβου (1792-1869) στη διάρκεια της πρώτης διαμονής του στη Φλωρεντία, την διετία 1814-1815, όταν ο ποιητής ήταν 22/23 ετών. Συγκεκριμένα, ο κ. Παππάς, βαθύς γνώστης της σχετικής βιβλιογραφίας και αλληλογραφίας του Κάλβου, εστίασε την έρευνά του σε ένα θέμα που είχε ήδη τεθεί παλαιότερα και που παρέμενε εν πολλοίς ατεκμηρίωτο: τη σχέση δηλαδή του Κάλβου με το θέατρο ως ηθοποιού, γιατί ως θεατρικού συγγραφέα δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία, ήταν γνωστή από τα Ιταλικά του έργα. Και ω του θαύματος, ο ερευνητής μας πέτυχε διάνα! Εντόπισε δύο αθησαύριστα δημοσιεύματα της εφημερίδας Gazzetta di Firenze, (20 Σεπτεμβρίου 1814 και 16 Δεκεμβρίου 1815) από τα οποία αποκαλύπτεται ότι “ο Ανδρέας Κάλβος ερμήνευσε ως ηθοποιός, σε παραστάσεις στη Φλωρεντία, βασικούς ρόλους από δύο θεατρικά έργα του Vittorio Alfieri (1749-1803), παραστάσεις {που} αποτελούσαν την πρακτική κορύφωση -ως αναπόσπαστο τμήμα- ενός συγκεκριμένου ακαδημαϊκού προγράμματος” και οι οποίες δόθηκαν στο Conservatorio d´ Arti e Mestieri και στο Teatro Santa Maria, αντίστοιχα. Από τα παραπάνω δημοσιεύματα μαθαίνουμε επίσης ότι ο Κάλβος σπούδαζε Απαγγελία και Θεατρικές Τέχνες (Declamazione e Arti Teatrale), στην περίφημη Ακαδημία Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας (Accademia di Belle Arti di Firenze), με καθηγητή τον Antonio Morrocchesi (1768-1838), κορυφαίο στην εποχή του ηθοποιό του Ιταλικού θεάτρου, θεατρικό συγγραφέα και σκηνοθέτη, καθώς και διδάσκαλο της υποκριτικής και ρητορικής τέχνης, καθηγητή στην εν λόγω σχολή από το 1811. Η ακριβής διάρκεια των θεατρικών σπουδών του Κάλβου στην εν λόγω Ακαδημία παραμένει άγνωστη. Ο Κάλβος πάντως φαίνεται να συνδεόταν με τον Morrocchesi από το 1813, όπως συμπεραίνεται από μια επιστολή του Φόσκολο προς τον Κάλβο (Μιλάνο, 17 Δεκεμβρίου 1813). Ως γνωστόν, ο Κάλβος την ίδια περίοδο διατηρούσε στη Φλωρεντία ερωτικό δεσμό με μια κόρη ονόματι Guiditta Morrocchesi, η “αινιγματική” Ιουδήθ των καλβιστών, κατά τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή του, δεσμό που διέκοψε αιφνίδια και “άκαρδα” λίγο αργότερα, εγκαταλείποντας και τις σπουδές του, για να ακολουθήσει τον Φόσκολο στην αυτοεξορία του στην Αγγλία. Το δεύτερο δημοσίευμα της Gazzetta di Firenze, τύχη αγαθή και χάρις στον ερευνητή μας, θέτει τερμα στο “αίνιγμα Ιουδήθ”: Η αναφερόμενη ως συμπρωταγωνίστρια του Κάλβου στην παράσταση του 1815 Guiditta Morrocchesi, ήταν συμμαθήτριά του και ανηψιά του διάσημου καθηγητή Morrocchesi (“nipote del celebrato Professore”). O Κάλβος δεν θα “ξεχάσει” πάντως την “πληγωμένη” Giuditta. Θα χρησιμοποιήσει το όνομά της “με συνθηματικό τρόπο” στην αλληλογραφία του με την Quirina Magiotti : ” Giuditta Morocchesi siete voi stessa cara Sig Quirina”, της γράφει σε επιστολή του από το Λονδίνο, στις 19 Σεπτεμβρίου 1816. Τούτο όμως άπτεται ενός άλλου θέματος, που αφορά τις σχέσεις του Φόσκολο με την Magiotti…
Η νέα τούτη συνεισφορά του Σπύρου Παππά στις καλβικές σπουδές είναι πολύτιμη, πρωτίστως γιατί έρχεται να ρίξει φως στο θέμα των εν πολλοίς “ανεξιχνίαστων σπουδών” του Ανδρέα Κάλβου και στις επαφές του με την ακαδημαϊκή ελίτ της Φλωρεντίας .΄Οπως σωστά τονίζει ο ερευνητής μας, η μαθητεία του Κάλβου στην φλωρεντινή Ακαδημία Καλών Τεχνών επιβάλλει την “επιτακτική ανάγκη μιας συνολικής αναθεώρησης των παλαιότερων εντυπώσεων περί της αποκλειστικής αυτοδιδαχής του Κάλβου”. Η μεγάλη επιτυχία του, αργότερα, ως Καθηγητή στην περίφημη Ιόνιο Ακαδημία είναι στοιχείο που μαρτυρεί ότι ο Κάλβος διέθετε μια πλήρη και ουσιαστική ακαδημαϊκή κατάρτιση και παιδεία.
Κλείνοντας το σύντομο τούτο σημείωμα εκφράζουμε τα συγχαρητήριά μας στον κ. Σπύρο Παππά, για τη νέα πολύτιμη ερευνητική επιτυχία του, καθώς και τις θερμές ευχαριστίες μας που μας ενημέρωσε, στέλνοντάς μας ηλεκτρονικά το σπουδαίο δοκίμιό του. Στη συνέχεια παραθέτουμε το σχετικό link της ΝΕΑΣ ΕΣΤΙΑΣ, για τους ενδιαφερόμενους φίλους του ποιητή, Ζακύνθιους και μη. Αξίζει να διαβαστεί από όλους. Το συνιστούμε θερμά.
σ.α.
*Σπύρος Ν.Παππάς, Ανδρέας Κάλβος, σπουδαστής και ηθοποιός στη Φλωρεντία (1814-1815),
ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τεύχος 1874, 2017.
Tags: Ανδρέας Κάλβος, Καλβικά, Σπύρος Ν. Παππάς
Η φίλη μας ποιήτρια Clara Janés, της Ισπανικής Βασιλικής Ακαδημίας, μας έστειλε τα δύο νέα της βιβλία ποίησης , που κυκλοφόρησαν τον περασμένο Δεκέμβριο στην Ιταλία από τις εκδόσεις CLEUP, του Πανεπιστημίου της Πάντοβας. Την ευχαριστούμε και την συγχαίρουμε θερμά. Τα βιβλία, που έχουν τίτλους Lapidario και Fósiles, κυκλοφορούν σε δίγλωσση έκδοση. Η μετάφραση στα Ιταλικά και η επιμέλεια είναι της Antonella Cancellier, Καθηγήτριας της Ισπανικής Γλώσσας στο εν λόγω πανεπιστήμιο. Ιδιαίτερα αξιοπρόσεκτο είναι ότι με τα βιβλία αυτά της Clara Janés εγκαινιάζεται η έκδοση μιας νέας λογοτεχνικής σειράς από τις εκδόσεις CLEUP, με τίτλο LINCE-O, τίτλος που παραπέμπει στην περίφημη Accademia Nazionale dei Lincei, ( της οποίας υπήρξε μέλος ο Γαλιλαίος), και ταυτόχρονα μαρτυρεί την αναγνώριση του πνευματικού κύρους και της κοσμικής υπόστασης του έργου της Ισπανίδας ποιήτριας.
Nuestra amiga Clara Janés, de la Real Academia Española, ha enviado a katalogia sus dos nuevos libros publicados en Italia, en edición bilingüe, (ediciones CLEUP, de la Universidad de Padua). Nuestras mas profundas gracias y felicitaciones. Los libros LAPIDARIO y FÓSILES están traducidos al Italiano por Antonella Cancellier, profesora del Español en dicha universidad. Nos agrada mucho mencionar que estos libros son los primeros de una nueva colección literaria de las ediciones CLEUP bajo el nombre de LINCE-O, título que se refiere al lince de la famosa Accademia Nazionale dei Lincei, (cuyo socio era Galileo Galilei), y al mismo tiempo indica el gran reconocimiento de los valores intelectuales y la esencia cósmica de la poesía de Clara Janés.
Tags: Clara Janes, poesía española
* ένας μεγάλος φίλος και μαικήκας του Ούγου Φώσκολου στην Αγγλία.
Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης, τα katalogia αναρτούν το πορτρέτο του Hudson Gurney (1775-1864), ως φόρο τιμής στον μεγάλο αυτόν φίλο και μαικήνα του Ούγου Φώσκολου, στα δύσκολα χρόνια της αυτοεξορίας του ποιητή μας στην Αγγλία. Ο τραπεζίτης και πολιτικός Gurney, υπήρξε και ο ίδιος ποιητής και μεταφραστής κλασικών ποιητών στη νεότητά του. Το πορτρέτο αυτό φιλοτεχνήθηκε το 1823 από τον Richard Dighton και φυλάσσεται στα Barclays Group Archives. Αξίζει να θυμήσουμε ότι με πρωτοβουλία και έξοδα του Gurney φιλοτεχνήθηκε τότε και το γνωστό πορτρέτο του Φώσκολου στην Αγγλία.
Tags: Foscolo in England, Hudson Gurney, Ugo Foscolo - Φώσκολος
katalogia 