RSS

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ / DIMITRI PAPAGUEORGUIU: testimonios*

*dos intervenciones en el homenaje póstumo de grabador Dimitri Papagueorguiu,

celebrado en la Fundación Pastor de Estudios Clásicos, el día 19 de abril 2017.

 

 

A. ΣΙΓΑ, ΣΙΓΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ**

 

Despacio, despacio llegó al mar de Castilla  Dimitri Papagueorguiu, cargado de buriles, maderas y piedras litográficas. Eran años de carencias, pero el entusiasmo que ponía creando amigos que portaba de su tierra griega, suplían esas pobrezas. Contagiando entusiasmo creó en Madrid uno de los primeros talleres donde expresaban sus  filias y sus fobias artistas como Sáura, Viola y otros muchos.  La calle Ilustración sería el cultor donde todo nacía; mesas, banquetas, humilde mobiliario. Por ahí desfilaban los que no sabían nada  de grabado. En ese sótano, que albergaba los tórculos y prensas, a veces se producían goteras por la lluvia – el paraguas protegía las estampaciones. Dimitri comunicaba entusiasmo, y así nacieron multitud de grabados de artistas contagiados por el misterio de su técnica. Tardes y noches creando, dando viada a la visión de poetas, como Seferis, Kavafis, José Hierro.

Todo lo que que sé del grabado se lo debo a su sabiduría, a su poder de comunicación. Creando el medio, el azúcar, la acuarela, los ácidos, el percloruro; tramas misteriosas. Cordialidad y simpatía, encuentro de artistas ilustres dejaron su huella en el taller. Por su faceta de creador, la poesía de Lorca, el símbolo del toro ibérico, fueron constantes argumentos  de sus temas, sirviendo se de sus técnicas, la anchura de sus conceptos. Dimitri expandía sus saberes sin prejuicios. A él  debe el grabado español en tiempos difíciles la incorporación de muchos artistas al grabado. Un homenaje.como éste, muy merecido, ya que la indiferencia y la ignorancia siempre van juntas No debemos olvidar su activo de creación del grabado, que tanto propició él con su entrega.

MANUEL ALCORLO

de la Real Academia de Bellas Artes de San Fermando

** dicho popular griego que significa “andando despacio, despacio”,

 

 

B. ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΣ, LÍRICO, COSMOPOLITA

 

Τύχη αγαθή έδοξε…  por fortuna benévola conocí a DImitri Papagueorguiu (1928-2016) poco después de mi llagada a Madrid , para trabajar como agregado de Prensa y de asuntos culturales  en la Embajada de Grecia. Era en una cena, diría íntima, que nos invitó el entonces consejero de la Embajada Jorge Orfanides,  entrañable amigo – también difundo. Me deslumbró inmediatamente Dimitri con su elocuencia, erudición artística y gran interés por la actualidad de Grecia, política y cultural.Mi agrado fue inmenso y se lo demostré. Dimitri me hablo de su trabajo como grabador, sus traducciones de poetas griegos,  sus libros de  Ritsos y Elytis, (verdaderas joyas de bibliofilia), y me confesó un gran sueño suyo: la creación de un asociación cultural hispano-helénica, para la promoción de de los lazos culturales entre Grecia y España. Me aseguró que había mucha gente importante en el ámbito cultural español interesada en eso, y me pidió el apoyo de la Embajada y mi participación personal para llevar a cabo ése proyecto. Se lo prometí sin reservas. Así empezó nuestra amistad y fructífera colaboración para hacer realidad la fundación de la Asociación Cultural Hispano-Helénica, meta que hemos conseguido con la ayuda inestimable de muchos otros, como los helenistas Antonio Tovar, Luis Gil, Goyita Nuñez y  Pedro Bádenas, para mencionar unos pocos. Y no era solo esto. Dimitri en aquellos años, llenos de esperanzas e ilusiones,  colaboró  intensamente y con entusiasmo con la Embajada, en multitud de iniciativas culturales y temas de interés general griego, como la creación del Comité de Solidaridad  con Chipre, el Encuentro de Escritores Griegos y Españoles de Resistencia, en Barcelona, y  la promoción de la visita oficial de Elytis.

Conociendo le más y mejor como artista grabador, le expresaba a menudo mi sorpresa tanto por la evolución continua de las técnicas que empleaba como por el impacto lírico que me producían algunas de sus obras. A Dimitri no le gustaban las palabras sorpresa asombro. Una y otra vez, por palabra y letra, sostenía: “No hay que sorprenderse por la técnica, sino por el resultado. Hay que ser libres incluso técnicamente. El metodismo no me interesa, está hecho para asombrar. Y el asombro mayor fue cuando vimos la luz y el sol por primera vez. Ahora nos toca emocionarnos. Mi obra son sueños. El hombre transforma lo que ve.  Nada puede ser realidad”. Dimitri era en esencia poeta. Quería, y así lo confesaba, ser “grabador poeta, llevar la poesía puesta, porque no solo necesitamos pan, sino palabras que nos cuenten este universo tan rico que tenemos”.

Dimitri, entrañable y generoso amigo, era a mis  ojos ο χαλκευτής και συντηρητής του ελληνικού μύθου, el artífice y custodio del mito griego en España. Su amor por la patria y su generosidad en tiempo y recursos por todo el griego eran siempre, antes y después de conocer le , sin límites.  Su taller de la Calle Modesto la Fuente,  (no conocí el primero de la Calle Ilustración). era entonces y durante décadas la verdadera Casa de Grecia en Madrid, un centro de la promoción  de los lazos culturales entre Grecia y España de inmenso valor. La deuda moral de Grecia, mas bien del estado griego, con Dimitri es grande  y queda desgraciadamente, por no decir escandalosamente, pendiente…

Dimitri no se sentía expatriado. “”En España”, me escribía en una nota que conservo, “encontré la misma raíz del árbol mediterráneo de mi tierra. España es una hermana Grecia que intenta con las artes cultivar al hombre, con la esperanza de encontrar una civilización, una cultura ideal, que pertenece o todos. España me ha hecho más griego. Si por Helenidad  entendemos también humanismo, que hace florecer las artes que con su fruto forman la inteligencia humana, entonces en cualquier lugar del mundo, si hay tierra y sol,  ese cultivo es posible”. Dimitri dixit. Y era eso: φιλόπατρις, lírico, cosmopolita. Αιωνία του η μνήμη.

SARANTIS ANTÍOCOS

 

 

Nota: Los grabados aquí reproducidos

son de la colección de Sarantis Antíocos

 

 

 

 

 

 

 

Tags: , , ,

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ στην παρουσίαση βιβλίων / INVITACIÓN a la presentacion de libros*

*του Σαράντη Αντίοχου / de Sarantis Antíocos / Antiochos

 

Οι εκδόσεις Segundo Santos EDICCIONES  και ο Ισπανο-Ελληνικός Πολιτιστικός Σύνδεσμος προσκαλούν στην παρουσίαση βιβλίων του Σαράντη Αντίοχου, που έχουν εκδοθεί πρόσφατα στην Ισπανία. Θα μιλήσουν οι ακαδημαϊκοί  Clara Janés, Manuel Alcorlo  και  Victor Nieto, οι καθηγητές πανεπιστημίου Luis Gil και José Manuel Floristán,  ο ελληνιστής Alfonso Silván και ο Rafael Garcia Serrano,  πρώην διευθυντής του περίφημου Μουσείου   Santa Cruz του Τολέδο. Θα προεδρεύσει η  Clara Janés, της Ισπανικής Βασιλικής Ακαδημίας (RAE). Η παρουσίαση θα γίνει  στην αίθουσα εκδηλώσεων της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ισπανίας  (BNE) στη Μαδρίτη, την Τετάρτη, 17 Μαίου, ώρα 19.00. Aνάλογη πρόσκληση έχει αναρτήσει στην ιστοσελίδα της και η Εθνική Βιβλιοθήκη. 

 

 

Ο

 

 

Tags: , , ,

Μια πριγκιπέσα της ποίησης / una princesa de la poesía española

 NUEVO LIBRO DE CLARA JANÉS

 

La vivificante aventura de lo inesperado lleva a la poeta y académica Clara Janés a aproximarse en su poesía , como lo más real, a las “estructuras disipativas”: con esta expresión, el físico Ilya Prigogine definió el mecanismo por el cual la materia pasa del orden al desorden, lo que le permite adquirir propiedades nuevas. Y así son los poemas de su nuevo libro, donde la ciencia de vanguardia aporta sus metáforas para que el lector pueda mirar con otros ojos el universo sacralizado. Y a veces son los versos de otros poetas los que se hibridan en los poemas, como homenajes y complemento a las composiciones. Estructuras disipativas  se convierte así en una de las propuestas poéticas más originales y estimulantes de Clara Janés, quien, como dijo de ella Luis Alberto de Cuenca, “es una poeta inimitable, irrepetible, única. Una princesa de la poesía”.

 

DOS PÁGINAS DE LA SEGUNDA  PARTE del libro

donde todos los poemas tienen el mismo título : “Movimiento”

 

 

 

 

 

Tags: , ,

ΦΩΣΚΟΛΙΑΝΑ – και πάλι: μια αξιοπρόσεκτη έκδοση

 

Ο αγαπητός  φίλος ποιητής Διονύσης Σέρρας μου στειλε από τη Ζάκυνθο τούτο το νέο  βιβλίο για τον Ούγο Φώσκολο. Τον ευχαριστώ από καρδιάς. Η συγγραφέας του  Μαρία Σγουρίδου,επίκουρος καθηγήτρια Ιταλικής Φιλολογίας στο ΕΚΠΑ,  μας προσφέρει μια ευρεία, μεθοδική  και τεκμηριωμένη επισκόπηση του ποικιλότροπου αντίκτυπου που είχε και έχει  στο ελληνικό  ποιητικό milieu  ο ελληνο-ιταλός ποιητής. Ο υπότιτλος του βιβλίου το συγκεκριμενοποιεί: “απεικονίσεις – απηχήσεις – αντικατοπτρισμοί του έργου του στον ελλαδικό χώρο”.  Και είναι σωστό. Ο Φώσκολος, αποκλειστικά ιταλόγλωσσος συγγραφέας, έχει έλάχιστα μεταφραστεί στα Ελληνικά και φυσικά δεν μπορεί να γίνει λόγος για ευρεία  “πρόσληψη”  και επίδραση του έργου του. Ωστόσο, όπως τεκμηριώνεται στο παρόν βιβλίο, στους τελευταίους δύο αιώνες δεκάδες λογοτέχνες  ιδιαίτερα  στα Επτάνησα, πρωτίστως στη Ζάκυνθο και οριακά στην άλλη Ελλάδα, έχουν ασχοληθεί με τον Φώσκολο σε ποιηματά  και στιχουργήματα. Πρόκειται κατά κανόνα για κείμενα αφιερωματικά, επετειακού χαρακτήρα, στα οποία  εκτός από το omaggio και το εγκώμιο εκφράζεται κάποτε μια ιδιαίτερη λατρεία για τον μεγάλο μύστη του Ωραίου , αποδίδοντάς του “χάρητες” αγαθοποιές,  λυτρωτικές, ικανές να μας απαλλάξουν από τα δεινά μας!  Αμφιβάλλω αν αυτό θα χαροποιούσε τον ρασιοναλιστή και αντι-ιδεαλιστή Φώσκολο…   ‘Ετσι  όμως τον αντικρύζουν  διαχρονικώς κυρίως οι ζακύνθιοι,  για τους οποίους ο Φώσκολος ήταν και είναι πάντα μια ζωντανή και έντονη παρουσία στη γενέτειρά του, όπως επισημαίνει στον πρόλογο  ο καθηγητής  Γεράσιμος Γ.  Ζώρας. Την αρχή έκανε ο γενάρχης της Επτανησιακής Σχολής Διονύσιος Σολωμός με το πολυμεταφρασμένο  σονέτο του “In morte di Ugo Foscolo” : “έξοχο πνεύμα εμάς λυπήσου” (απόδοση Μαρκορά). 

Στο παρόν βιβλίο ανθολογούνται κείμενα “φωσκολικά”  33 ποιητών, στα οποία  η ερευνήτρια ανιχνεύει, σχολιάζει και αναδεικνύει τις φωσκολικές καταβολές. Η μεγάλη πλειονότητα αυτών των κειμένων κατά κανόνα δεν  αντανακλά   βαθειά γνώση ή/και έντονη επίδραση του φωσκολικού έργου,  αλλά  απηχήσεις του “φωσκολικού μύθου”, της φήμης και του περιπετειώδους  βίου του ποιητή μας. Και λέω “κατά κανόνᔨ  γιατί υπάρχουν  και  εξαιρέσεις. Κείμενα  που αποκαλύπτουν “γνώση” και  ενσωματώνουν “τρόπους”  και αρετές του φωσκολικού έργου.   Και μια από τις εξαιρέσεις  αυτές τη βρίσκουμε – πού αλλού άλλωστε; –  στη Ζάκυνθο!  Τύχη αγαθή, την  εντοπίζει η ερευνήτρια στο ποιητικό έργο του  Διονύση Σέρρα, στο  οποίο  αφιερώνει  το ένα τρίτο του βιβλίου της,  σελίδες αξιόλογες  που θα ήταν ευχής έργο να εκδοθούν   χωριστά,σαν αυτοτελής μονογραφία. Η Σγουρίδου μεθοδικά και με αγάπη αναλύει και προβάλλει την  παρουσία του Φώσκολου στο έργο του Σέρρα, αναδεικνύοντας τον τελευταίο  ως τον κατ’ εξοχήν “φωσκολιστή” ποιητή των ημερών μας. Γνωρίζουμε και έτσι τεκμηριώνεται από την Σγουρίδου, ότι από τόν Μαρτελάο , τον Σολωμό και τον Τερτσέτη  μέχρι σήμερα όλοι,  ή  σχεδόν όλοι,  οι ζακύνθιοι ποιητές, ορμώμενοι από ένα αίσθημα  υπέρτατου χρέους, θαυμασμού και ζακυνθινολατρείας ,  έχουν αφιερώσει στο Φώσκολο πλήθος κειμένων     (σονέτα, ωδές,επιγράμματα, χαϊκού,  στίχους,  κλπ). Οι άλλοι, εκτός του Σέρρα,  σύγχρονοί μας ζακυνθινοί ποιητές που εμπνέονται και γράφουν, ο καθένας με τον τρόπο του,  για τον Φώσκολο,   είναι οι εξής, (με τη σειρά που αναφέρονται στην εισαγωγή και ανθολογούνται στο Παράρτημα του παρόντος βιβλίου): Λούλα Βάλβη Μυλωνά,  Παναγιώτης Καποδίστριας, Διονύσης Φλεμοτόμος και Ζαχαρίας Στουφής.  Φαίνεται όμως ότι  ο Διονύσης Σέρρας είναι εκείνος που, σε σειρά ποιητικών συλλογών  και επικαιρικών λυρικοσατιρικών στιχουργημάτων του, ξεχωρίζει ως ο ποιητής που δημιουργικά και “επιμόνως” έχει  “εσωτερικεύσει”  περισσότερο τον Φώσκολο, εμπνεόμενος από το έργο, το πνεύμα, τις ιδέες και τα διδαγματά του. Το επίτευγμα αυτό οφείλεται χωρίς άλλο σε  μια σειρά ξεχωριστά  πλεονεκτήματα, προσόντα και αρετές που συγκεντρώνει ο σημερινός ποιητής: ζακυνθινή “ιδιοσυγκρασία” πέραν της καταγωγής,  ζακυνθινολατρεία, πόνος για τα δρώμενα της μικρής πατρίδας,  λάτρης του ωραίου, δεινή και πολυδιάστατη λογιοσύνη. Τα λυρικά ποιήματα και  λυρικοσατιρικά  στιχουργήματα του Σέρρα, πηγάζουν από την  ίδια αστήρευτη λυρική και σατιρική φλέβα , τους καρπούς της οποίας γεύτηκε  ο Ούγος Φώσκολος  στην αρχή του βίου του στο Τζάντε.

Σε σχέση με τους άλλους ανθολογούμενους, αξιοπρόσεκτα είναι  τα “φωσκολικά” κείμενα των παλαιοτέρων  επτανησίων: Γεωργίου Τερτσέτη (“Epistola a Ugo Foscolo”), Ανδρέα  Λασκαράτου (“Εις τον Φώσκολον”)  και  Γιάννη Τσακασιάνου “Στο σπίτι του Φώσκολου”, δύο ποιήματα με τον ίδιο τίτλο, των ετών  1881 1888). Από τους ποιητές του αθηναΙκού περιβάλλοντος ιδιαίτερη μνεία αξίζουν τα κείμενα του Μιλτιάδη Μαλακάση (“Ούγος Φώσκολος (Ευλαβική Προσφορά)” ,  και του “ναυαγισμένου”,  στους βάλτους της ελληνικής πολιτικής,  ναυπάκτιου λυρικού Γεωργίου Αθάνα, με τίτλο “Ελληνική Ωδή στον Ούγο Φώσκολο”.  Πρόκειται για ένα σπουδαίο ποιητικό  πόνημα   203 ανομοιοκατάληκτων δεκαπεντασύλλαβων στίχων,  αφιερωμένο στον  Φώσκολο το 1978, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 200 ετών από τη γέννησή του, το οποίο  αναλύεται  και σχολιάζεται  διεξοδικά και εύστοχα από την ερευνήτρια.

ΦΙΛΟΠΑΤΡΙΣ χωρίς καμιά αμφιβολία είναι ο Ούγος Φώσκολος, αλλά Φιλόπατρις AL DUALE. Στην Ευρώπη των ημερών του τον προσαγόρευαν “Ιταλό πατριώτη”. Στην Αγγλία της Regency περιόδου έγινε δεκτός, με τιμές και  εγκαρδιότητα από την αριστοκρατία και τους Whigs,  ως “an Italian patriot”. Τούτο δεν σημαίνει ότι ήταν λιγότερο “Έλληνας πατριώτης”. Το ενδιαφέρον και οι προσπάθειές του για την ελληνική αναγέννηση είναι επαρκώς γνωστά, όπως και τα  συναισθήματα  νόστου για την γενέτειρα γη.

Εφέτος, 190 χρόνια από τον θάνατό του, σχολιάζουμε εδώ τα τεκμήρια της φωσκολικής παρουσίας  στον ελλαδικό χώρο, πρωτίστως στη Ζάκυνθο. Δεν πρόκειται για μια παράξενη συγκινησιακής φύσεως  ιδιαιτερότητα  των συμπατριωτών του. Το έργο του Ούγου Φώσκολου στο σύνολό του, όχι μόνο η ποίησή του, διατηρεί τη φρεσκάδα και τη ζωντάνια μιας πολλαπλής νεωτερικότητας… Το πνεύμα του και το  δίδαγμά του παραμένουν  δημιουργικά, κάτι που μπορεί να συνοψιστεί σε  αυτή εδώ τη φράση του Eugenio Montale: “Il Foscolo è un poeta che non si è ripetuto mai”. Αξία που  θα άξιζε να έχουν  υπόψη οι ομότεχνοι, αλλά και ο αλγόριθμος της ακαδημαϊκής έρευνας.

Το βιβλίο των 450 και πλέον σελίδων, που κυκλοφόρησε από τις ζακυνθινές Εκδόσεις Τρίμορφο,  προλογίζεται από τον καθηγητή του Τμήματος Ιταλικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ Γεράσιμο Γ. Ζώρα και κλείνει με παράρτημα που περιλαμβάνει το σύνολο των εξεταζόμενων στιχουργημάτων. Πρόκειται για αξιόλογη  προσφορά στις φωσκολικές σπουδές και την Ζάκυνθο..

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Συγχαρητήρια θερμά στον ποιητή Διονύση Σέρρα.  Ως ζακύνθιος και φίλος,  με χαροποιεί το γεγονός ότι βρέθηκε πεπειραμένος κάλαμος italianista να γράψει για το ποιητικό του έργο, αναδεικνύοντας επιτυχώς τον στενό του σύνδεσμο με τον Φώσκολο. Τώρα που,  μετά τις πολυετείς προσπάθειες των ζακυνθίων και την ευρωπαϊκή συνδρομή,   απόκτησε και πάλι στέγη ο Ούγος μας στον ίδιο πατρογονικό του χώρο, εύχομαι και ελπίζω  να δοθεί  στον Διονύση Σέρρα, στον πιο “φωσκολιστή” από τους “φωσκολιστές” του τόπου, η δυνατότητα να συμβάλει ενεργώς  στο να καταστεί η CASA DI FOSCOLO  στη Ζάκυνθο  ένα πραγματικό κέντρο πολιτισμού, αυστηρά μέσα στο πλαίσιο του προορισμού του…

σ.α. 

 

 

 

 

 

.   

 

Tags: , , , , , , ,

ΦΩΣΚΟΛΙΑΝΑ: H Donna Amata του Alfieri* για τον Φώσκολο και τη Ζάκυνθο

katalogia's avatarkatalogia

Στις 10 Σεπτεμβρίου του 1827  πέθανε στο  Chiswick, κοντά στο Λονδίνο,  ο γεννημένος στη Ζάκυνθο διάσημος ελληνο-ιταλός ποιητής Ούγος Φώσκολος. Τον νεκρό στο κοιμητήριο του Αγίου Νικολάου  συνόδευσαν μόνο πέντε φίλοι: Ένας Άγγλος, τρεις Ιταλοί και ένας Ισπανός. Οι τελευταίοι τέσσερεις αυτοεξόριστοι. Η σκληρή μοίρα των πολιτικών αυτοεξόριστων σε όλο της το μεγαλείο!

* Η μεγάλη αγαπημένη του Αλφιέρι (1749 – 1803),  η περιβόητη Κοντέσα του ‘Αλμπανυ    (1752 – 1824)   , υπήρξε έμπιστη φίλη  και  θερμή αρωγός του Ούγου Φώσκολου τη δεκαετία του 1810. Ο ίδιος την αποκαλεί “φίλη και μητέρα”. Η γνωριμία τους οφείλεται στη μεσολάβηση της Ίσαβέλας Θεοτόκη Αλμπρίτσι. Από τη μεταξύ τους αλληλογραφία, που πρωτοδημοσίευσε ο  Antona – Traversi το 1887, εχουμε ένα πλήθος πολύτιμων πληροφοριών για τον Φώσκολο, αυτοβιογραφικού χαρακτήρα. Η Κοντέσα, μετά το θάνατο του Αλφιέρι θα παραμείνει στη Φλωρεντία (στην Casa Alfieri), μαζί με τον νέο σύντροφό της, τον σπουδαίο Γάλλο ζωγράφο Francois…

View original post 600 more words

 
Leave a comment

Posted by on April 24, 2017 in Uncategorized

 

ΕΝΑ ΧΟΥΝΤΙΚΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: σελίδες από το “Βιβλίον απαγορεύσεως αποδημίας”*

katalogia's avatarkatalogia

* Σήμερα, 45η μαύρη επέτειος από το πραξικόπημα των  Συνταγματαρχών, δίνουμε στη δημοσιότητα μερικές σελίδες από ένα  επαίσχυντο ντοκουμέντο: το ονομαζόμενο από τις αρχές ασφαλείας της Δικτατορίας “ΒΙΒΛΙΟΝ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΩΣ ΑΠΟΔΗΜΙΑΣ ΤΩΝ ΕΤΩΝ 1970 – 71 – 72”.  Πρόκειται για ένα βιβλιοδετημένο τετράδιο διαστάσεων 20 Χ 29 εκ. στο οποίο έχουν καταxωρηθεί με το χέρι,  με αλφαβητική σειρά και κατ’ έτος,   τα ονόματα “των υπό απαγόρευσιν αποδημίας τελούντων προσώπων”, από ολόκληρη την επικράτεια,  ο αριθμός των οποίων υπερβαίνει τις τρεις χιλιάδες (για την ακρίβεια 3.263)! Το μέτρο τούτο  αποσκοπούσε  κυρίως στο να εμποδιστεί η αναχώρηση στο εξωτερικό των αντιτιθέμενων στη Χούντα, για να αποφευχθεί η τυχόν δράση τους προς επηρεασμό της διεθνούς κοινής γνώμης κατά της Δικτατορίας. Περιλαβάνονται και ονόματα προσώπων που ήδη βρίσκονταν στο εξωτερικό.  Οι υπό απαγόρευση είναι  πολιτικοί, όλων των κομμάτων, πολλοί στρατιωτικοί όλων των βαθμών, καλλιτέχνες,  διανοούμενοι και απλοί αλλά δραστήριοι πολίτες. Στη μαύρη αυτή λίστα…

View original post 99 more words

 
Leave a comment

Posted by on April 20, 2017 in Uncategorized

 
Image

Homenaje póstumo a Dimitri Papagueorguiu

 

Tags: ,

Το 1821 και η Ζάκυνθος

 

 

Πηγή: εφημερίδα “ΖΑΚΥΝΘΟΣ”, 29 Μαρτίου 1962, σελ. 3

 

 
1 Comment

Posted by on March 24, 2017 in EΠΙΚΑΙΡΑ, Ζάκυνθος

 

Tags: , , ,

Aποκηρυγμένο το ποίημα Η ΚΑΛΩΣΥΝΗ ΣΤΙΣ ΛΥKOΠΟΡΙΕΣ του Οδυσσέα Ελύτη ;;;

katalogia's avatarkatalogia

Elytis - grammatosimo

“{…}  ώρα να μπει στο κάθε πράγμα ο χτύπος της καρδιάς

Να συνεπάρει τα σπαρτά μια τραμουντάνα υγείας

Να πιεί ο χυμός της θύμησης το θελκτικό του μέλλον

Ν’  ανθοβολίσουν κερασιές μες στα σγουρά μαλλιά

Να καταργήσει ο λόγος το χρυσάφι”.

Οδυσσέας Ελύτης: Η καλωσύνη στις λυκοποριές

Η πρόσφατη ανάρτηση στο παρόν ιστολόγιο από τον χαράκτη Δημήτρη Παπαγεωργίου (Dimitri) τεσσάρων επιστολών του Οδυσσέα Ελύτη έρχεται να ρίξει φως σε ένα μείζονος ενδιαφέροντος ζήτημα που απασχολεί τα τελευταία χρόνια τους φίλους και μελετητές του έργου του νομπελίστα ποιητή μας. Δηλαδή, ποιά ήταν η γνώμη του Ελύτη για το συνθετικό του ποίημα Η Καλωσύνη στις λυκοποριές, του 1943, που ως γνωστό εκδόθηκε στη Μαδρίτη  από τον Δημήτρη σε δίγλωσση έκδοση, φιλοτεχνημένη εξ ολοκλήρου με χαρακτικά του. ‘Οπως  τεκμαίρεται από τις επιστολές, αλλά και από πληροφορίες που μας έδωσε ο χαράκτης, ο Ελύτης δέχθηκε με ενθουσιασμό την πρόταση του Δημήτρη και συνεργάστηκε στενά…

View original post 518 more words

 
Leave a comment

Posted by on March 22, 2017 in Uncategorized

 

ZAKΥΝΘΙΝΟ ΛΑΪΚΟ ΘΕΑΤΡΟ: Μια ανέκδοτη παραλλαγή*

katalogia's avatarkatalogia

*της παραδοσιακής ομιλίας Η ΧΡΥΣΑΥΓΗ. Ανακοίνωση – ανάλυση του λαϊκού θεατρικού έργου και μεταγραφή του χειρογράφου από τον Σαράντη Αντίοχο.

Α’

CHRYSAYGI – Α

Β’

CHRYSAVGI – B – keimeno

View original post

 
Leave a comment

Posted by on February 19, 2017 in Uncategorized